A Batalla de Seattle, ocorrida entre o 30 de novembro e o 3 de decembro de 1999 durante a reunión da Organización Mundial do Comercio (OMC), marcou un punto de inflexión na loita contra o capitalismo global. A mobilización reuniu a máis de 50.000 activistas e militantes de sindicatos, movementos ecoloxistas, estudantado ou grupos anarquistas nunha converxencia sen precedentes que paralizou a cidade. O obxectivo era claro: desarticular o mito da inevitabilidade neoliberal mediante accións directas creativas.
A orixe radica na acumulación de tres décadas de políticas de axuste estrutural impostas polo FMI e o Banco Mundial. Entre 1970 e 1990, estes organismos privatizarán servizos públicos en 127 países empobrecidos, aumentando a desigualdade social de xeito estrepitoso en todos eles. Seattle converteuse no punto onde estourou a indignación global, articulada por redes como Direct Action Network (DAN) que combinaron resistencia pacífica con desobediencia urbana.
A estratexia baseouse no bloqueo táctico: grupos organizados con cadeas humanas obstruíron todos os accesos ao Centro de Convencións onde se celebraban as negociacións. Usáronse técnicas como o lock-on (ancorarse a estruturas con tubos ou cadeas) e distraccións creativas, mentres sindicatos convocaban folgas de apoio. O éxito radicou na diversidade táctica: dende manifestacións ata barricadas, dende tapiados a sabotaxes, todas as accións coordináronse mediante procesos asemblearios horizontais preparados con meses de antelación que non tiñan liderados visibles.
As consecuencias foron inmediatas: o cumio da OMC suspendeuse por primeira vez na historia e canceláronse 28 acordos de liberalización comercial. Se ben máis aló dos resultados concretos, Seattle demostrou que a cidadanía organizada podía desafiar e facer fronte a poderes transnacionais. A represión policial, con máis de 600 persoas detidas e uso de pelotas de goma, gas lacrimóxeno e o golpeo continuado das persoas que protestaban con porras, expuxo a brutalidade estatal en defensa das corporacións, ao tempo que anunciaba o novo tempo que se ía abrir en occidente para defender o statu quo.
O legado máis profundo foi normalizar a sabotaxe económica como ferramenta cotiá de resistencia. As tácticas testadas en Seattle replicáronse globalmente (boicots multitudinarios como o feito contra Nike durante a década dos 2000 por explotación laboral; okupacións creativas de sedes bancarias durante a crise de 2008 en diferentes países; ou accións de desconexión contra eléctricas privadas en Chile no 2019).
Na actualidade, Seattle segue a ser un referente para organizacións de todo o mundo, pois marcou un punto de inflexión no repertorio de protesta xa que probou a enorme eficacia que abrolla da combinación de tácticas diversas: marchas masivas, accións de desobediencia, alianzas intersectoriais e comunicación alternativa (Indymedia naceu alí mesmo en 1999). A Batalla de Seattle redefiniu a lexitimidade da protesta: xa non se demandaban reformas, senón a abolición do sistema mesmo.