A dependencia persoal ou institucional das ferramentas tecnolóxicas de corporacións como Google e Microsoft constitúe unha ameaza estrutural que transcende a privacidade individual. Estas empresas operan mediante modelos extractivos que mercantilizan datos persoais, restrinxen a interoperabilidade e crean dependencia mediante o confinamento propietario ou “vendor lock-in”, que fai prácticamente imposible mudar a outro provedor de servizos.
Cando se utiliza software privativo, cédese o control sobre información sensible. As actualizacións impostas modifican funcionalidades sen consentimento, os algoritmos manipulan condutas e as brechas de seguranza expoñen datos a terceiros.
A soberanía tecnolóxica enténdese como o dereito das persoas a controlar as ferramentas e datos que xeran no eido dixital, sen depender de corporacións ou gobernos. No contexto actual, onde a vixilancia masiva e a comercialización de datos persoais son prácticas sistémicas, reivindícase como un pilar estratéxico para o activismo anticapitalista. A privacidade non é un luxo senón un requisito para a acción política libre e segura. A soberanía tecnolóxica ofrece un marco de resistencia baseado en catro pilares: software libre, descentralización, control comunitario e ética no tratamento de datos.
Por que abandonar as Big Tech? Tres exemplos:
- Minaría de datos: Google procesa 8.500 millóns de buscas diarias, construíndo perfís comportamentais vendibles a anunciantes ou actores de ética dubidosa.
- Monopolización técnica: Microsoft impón formatos propietarios (.docx, .xlsx) que obrigan ao uso das súas ferramentas de maneira exclusiva.
- Vixilancia institucionalizada: Documentos do caso PRISM revelaron como Apple e Facebook facilitaron acceso masivo a comunicacións privadas ás axencias de intelixencia occidentais.
Este modelo non só vulnera dereitos dixitais, senón que alimenta estruturas capitalistas cun poder que escapa ás regulacións e ao control democrático.
Alternativas prácticas:
Moitas ferramentas dixitais cotiás poden substituírse por opcións libres e respectuosas coa privacidade: sistemas operativos (GNU/Linux), suites ofimáticas (LibreOffice), aplicacións de mensaxería (Signal), etc.
Implicación colectiva
A migración a software libre é un acto político que fortalece comunidades e reduce dependencias corporativas. Iniciativas como hacklabs locais ofrecen soporte técnico mutuo.
ECOAR))) organiza formacións periódicas sobre migración a distribucións de GNU/Linux, seguridade básica e privacidade para activistas. Segue as nosas redes para próximas edicións.
Cada ferramenta substituída é un acto de resistencia que redistribúe o poder tecnolóxico. A emancipación dixital constrúese con eleccións cotiás e apoio mutuo.