Desde a ocupación de Cisxordania e Gaza en 1967, Israel exerce un control estrutural sobre os recursos naturais dos territorios palestinos ocupados. Este control, amplamente documentado por organismos internacionais e organizacións de dereitos humanos, afecta á explotación de recursos estratéxicos como as canteiras de pedra e áridos, os fosfatos, os acuíferos subterráneos e o gas natural fronte á costa de Gaza, limitando gravemente o acceso das comunidades palestinas ás súas propias riquezas.
En Cisxordania, a maior parte destes recursos atópanse na Zona C, baixo control exclusivo israelí. A administración militar aplica marcos legais herdados do Mandato Británico, como a Lei de Pedras de 1920, reinterpretados para permitir confiscacións de terras baixo argumentos de “seguridade” ou “interese público”. Na práctica, as licenzas de explotación concédense maioritariamente a empresas israelís ou vinculadas aos asentamentos, mentres que as iniciativas palestinas son sistematicamente bloqueadas.
Segundo informes de organizacións como B’Tselem e Who Profits, a maioría das canteiras activas en Cisxordania operan baixo control israelí, e gran parte do material extraído destínase ao mercado israelí. Esta práctica entra en conflito co Dereito Internacional Humanitario, que limita a capacidade dunha potencia ocupante para explotar recursos dun territorio ocupado en beneficio propio, tal como se desprende da Cuarta Convención de Xenebra e da normativa da Haia.
As consecuencias económicas deste modelo son profundas. Informes do Banco Mundial e da UNCTAD sinalan que as restricións á explotación de recursos naturais impiden o desenvolvemento de sectores clave da economía palestina, xerando perdas económicas moi significativas e reforzando unha dependencia estrutural. A industria palestina da construción, por exemplo, vese obrigada a importar boa parte dos materiais desde Israel, incluídos produtos procedentes de canteiras situadas en territorio ocupado.
O control dos recursos ten tamén unha dimensión territorial. As zonas de extracción funcionan como focos de consolidación colonial, conectadas a infraestruturas e estradas de uso preferente para colonos ou para o exército. Este entramado fragmenta o territorio palestino, restrinxe a mobilidade da poboación e contribúe a unha xeografía de segregación que se mantivo mesmo tras os Acordos de Oslo, que non transferiron un control efectivo dos recursos á Autoridade Palestina.
Fronte a esta realidade, a resistencia maniféstase tanto a nivel local como internacional. Iniciativas de autoxestión, campañas de boicot e accións legais contra empresas implicadas na explotación de recursos en territorios ocupados —como no caso de HeidelbergCement— buscan frear estas prácticas. Paralelamente, a Asemblea Xeral da ONU aprobou numerosas resolucións condenando a explotación de recursos naturais nos territorios palestinos ocupados, aínda que a súa aplicación práctica segue sendo limitada.