O epicentro da loita contra a desigualdade
En 2011, Zuccotti Park, en Nova York, convertiuse nunha praza emblemática. O movemento Occupy Wall Street xurdiu cun grito claro: “We are the 99%”, denunciando o control do 1% sobre a economía, a política e a vida. Máis alá das acampadas, construíu un modelo de resistencia que inspira colectivos anticapitalistas como ECOAR))).
Raíces da rebeldía horizontal
A forza de Occupy residiu na súa estrutura asemblearia. Sen líderes nin xerarquías, organizáronse mediante grupos de traballo (sanidade, acción legal, comunicación), demostrando que outra forma de tomar decisións é posible. Técnicas como o micrófono humano —cadros repetindo falas para evitar criminalización de equipos de son— ou o consenso mediante sinais manuais reflectían un compromiso coa democracia directa.
Innovacións que desafían o capital
Durante 75 días, a ocupación transformou o espazo público nun laboratorio de prácticas antisistémicas: bibliotecas populares, comedores comunitarios autoxestionados e asembleas para debater alternativas ao neoliberalismo. Accións como as “Marchas dos milionarios” expuxeron a obscenidade da acumulación de riqueza. Occupy construíu redes de apoio mutuo que prefiguraban un mundo sen explotación.
O legado que non se desaloxa
Aínda que a policía desmantelou as acampadas en novembro de 2011, o movemento deixou unha herdura imborrable: evidenciou como o capital financeiro corrompe as democracias e inspirou movementos globais contra a austeridade. En colectivos como ECOAR))), mantense viva a súa esencia mediante: acción directa creativa, construción de alternativas locais e denuncia sistemática da alianza entre estados e corporacións.
A mudanza emerxe dende abaixo
A historia de Occupy lembra que cando persoas diversas unen forzas, tornan visible o invisible e plantan sementes de rebeldía que medran máis alá das represións.