by on with Non hai comentarios

O 27 de febreiro de 2026, o ministro de Defensa paquistaní, “Khawaja Asif”, anunciou o inicio dunha ofensiva militar contra Afganistán baixo a denominación de “guerra aberta”. A operación, bautizada como “Ghazab lil-Haq” (Furia Xusta), comezou apenas un día antes de que Estados Unidos e Israel lanzasen a súa ofensiva conxunta contra Irán. Desde entón, mentres a atención internacional se centra no conflito de Oriente Medio, unha guerra silenciada consolídase na fronteira entre dous veciños que foran aliados estratéxicos durante décadas.

A escalada non foi repentina. Desde outubro de 2025, os enfrontamentos fronteirizos sucedéronse de forma intermitente, cun cesamento do fogo mediado por Qatar e Turquía que nunca chegou a consolidarse. O detonante inmediato foron os atentados suicidas atribuídos ao “Tehreek-e-Taliban Pakistan” (TTP), grupo que Islamabad sostén que opera con impunidade desde santuarios afgáns. O 26 de febreiro, forzas afgás atacaron instalacións militares paquistanís na fronteira, o que provocou a declaración de guerra e o lanzamento de ataques aéreos contra obxectivos en Cabul, Kandahar e Paktia.

A dimensión xeopolítica do conflito é inseparable do Corredor Económico China-Paquistán (CPEC), peza central da Iniciativa da Franxa e a Ruta de Pequín. A inestabilidade na fronteira occidental paquistaní actúa como un punto de estrangulamento que eleva a prima de seguridade para os investimentos chineses e obriga a Islamabad a desviar recursos militares cara a unha fronte que Pequín considera crítica para a súa expansión comercial. China non permaneceu allea: entre o 1 e o 7 de abril de 2026, representantes de Paquistán e Afganistán reuníronse en “Urumqi” baixo a mediación chinesa, comprometéndose a explorar unha resolución integral do conflito.

Paralelamente, Paquistán xoga un papel paradoxal como mediador na guerra entre Estados Unidos e Irán. O 11 e 12 de abril de 2026, Islamabad acolleu as primeiras conversacións directas entre Washington e Teherán desde 1979, logrando un cesamento do fogo condicional que evitou unha escalada rexional maior. Esta posición dual (potencia nuclear en guerra cun veciño e mediador nun conflito global) subliña a complexidade dun taboleiro onde se cruzan os intereses de China, Rusia, India e os países do Golfo, actores que manteñen posicións diverxentes sobre o conflito e sobre o recoñecemento internacional do réxime talibán.

O custo humano é devastador e silenciado. Segundo a Misión de Asistencia da ONU en Afganistán (UNAMA), entre outubro de 2025 e xuño de 2026 documentáronse case 500 civís afgáns mortos e máis de 1000 feridos por violencia trans-fronteiriza, cunha escalada significativa no segundo trimestre de 2026. Máis de 115.000 persoas foron desprazadas, e 21,9 millóns de afgáns, incluídos 11,6 millóns de nenos, requiren asistencia humanitaria. O comercio a través de Paquistán caeu máis do 90% desde o peche da Liña Durand en outubro de 2025, agravando unha crise alimentaria que se estende cara a 2027.

Fontes